ဤကမၻာ၏ အေရွ႕ပိုင္းေလာက္က ေစတိယတိုင္းျပည္၀ယ္ "ဥပ၀ရ"ေခၚေစတိယမင္း၏ မုသားစကားမွာ ျဖဴစင္
ေသာ ေကာင္းကင္၌ ညိဳမိႈင္းေသာတိမ္တုိက္မမာ တစ္ကမၻာလံုး သစၥာတည္ေသာအခါ၀ယ္ ေရွးဦးစြာေပၚလာေသာ
မုသားျဖစ္၍ နစ္နစ္ကာကာလြန္စြာဆိုး၀ါးလ်က္ ယခုတိုင္ေအာင္ပင္ ထင္ရွားခဲ့ေလသည္။ထိုိမင္းကားသာမန္မဟုတ္
ေကာင္းကင္ပ်ံနိုင္ျခင္း၊နတ္သားေလးေယာက္သက္ေတာ္ေစာင့္ရျခင္း၊ကိုယ္မွစႏၵကူးနံ႔ေမႊးျခင္း၊ခံတြင္းမွလည္းၾကာညိဳန႔ံေမႊးျခင္းဟူေသာတန္ခုိး ေလးမ်ိဳးႏွွင့္ျပည့္စံုသူတည္း။တကၠသိုလ္၌ပညာသင္တုန္းကပုေရာဟိတ္ႀကီး၏ညီျဖစ္ေသာေကာရကလမၺႏွင့္ အကၽြမ္းတ၀င္ ခ်စ္ခင္ရင္းႏွီးသူျဖစ္၏။မိမိအရွင္္ဘုရင္ျဖစ္လွ်င္ ေကာရကလမၺကိုပင္ ပုေရာဟိတ္္ရာထူး တင္မည္ဟု၀န္ခံခဲ့၏။သို႔ေသာ္ ရွင္ဘုရင္ျဖစ္လာေသာအခါ၌ကား ပုေရာဟိတ္ေဟာင္းကို ရာထူးမွမခ်နုိင္၊ပုေရာဟိတ္ေဟာင္းကမူ သူ၏ရာထူးကို သားအားလႊဲအပ္၍ ရေသ့ရဟန္းျပဳသြားေလသည္။
ေကာရကလမၺသည္ ပုေရာဟိတ္ရာထူးကို မရေသာေၾကာင့္ သူ၏ေနာင္ေတာ္ပုေရာဟိတ္ေဟာင္းအေပၚ
မွာ ရန္္ၿငိဳးဖြဲ႔၏။ထံုးစံအားျဖင့္လည္းပုေရာဟိတ္ရာထူးမွာ ေနာင္ေတာ္သာလက္ကိုင္ျဖစ္၏။ထို႔ေၾကာင့္ေနာင္ေတာ္က
အခြင့္မျပဳသျဖင့္ ထိုရာထူးကိုအတင္းမေျပာင္းလႊဲနုိင္ေခ်။သုိ႔ျဖစ္၍ထိုရာထူးအတြက္ဘုရင္ႏွင့္ေကာရကလမၺ(သူငယ္
ခ်င္း ၂ ေယာက္တို႔မွာ)အခက္ႀကံဳၾကရေတာ့၏။တေန႔သ၌ကား ထိုရာထူးအတြက္ စဥ္းစားရင္း ဘုရင္ကသူ၏သူငယ္
ခ်င္းကိုေျပာသည္မွာ............
ဘုရင္။ ။ေကာရကလမၺ ရာထူးအတြက္မပူႏွင့္ ငါကိုယ္တိုင္ပရိတ္သတ္အလယ္မွာ''သင့္ကို အစ္ကိုႀကီး သင္၏ေနာင္ေတာ္ကိုအငယ္"ဟုမုသားေျပာမည္။သည္လိုဆိုလွ်င္ သင္ကအႀကီးျဖစ္၍ ရာထူးကိုရခြင့္ရွိ၏။
ေကာရကလမၺ။ ။မင္းျမတ္သည္အႀကံဟာေကာင္းပါ၏။သို႔ေသာ္ ေနာင္ေတာ္ကတန္ခိုးႀကီးသူျဖစ္၏။ယခုလို
မုသားေျပာလွ်င္ ေနာင္ေတာ္ကအရွင္မင္းျမတ္၏ တန္ခိုးေတြကို(တကယ္မကြယ္ဘဲ)ကြယ္
ေပ်ာက္သလိုျဖစ္ေအာင္လုပ္ပါလိမ့္မည္။ေျမႀကီးထဲသို႔ တကယ္မ၀င္ဘဲႏွင့္၀င္သလိုျဖစ္
ေအာင္လုပ္ပါလိမ့္မည္။ထုိအခါ၌ အရွင္မင္းျမတ္က မုသားစကားကိုမတည္ဘဲ စကား
ေျပာင္းလဲသြားလွ်င္ အက်ိဳးမရွိနုိင္ပါ။[ဤကား ေနာင္ျဖစ္ခဲ့လွ်င္ ဘုရင္စိတ္မပ်က္ေအာင္
ႀကိဳတင္၍ တုပ္ေႏွာင္ေသာစကားမ်ားတည္း။]
ဘုရင္။ ။ ေကာရ သည္လိုစကားေျပာင္းလိမ့္မည္ဟုမထင္ပါႏွင့္၊ မုသားကိုငါေျပာၿမဲေျပာမည္။
ေကာရ။ ။ဘယ္အခါေျပာမည္နည္း။
ဘုရင္။ ။ယေန႔မွေနာက္ ၇ ရက္ေျမာက္၌ေျပာမည္။
ဤသို႔ ဘုရင္ႏွင့္ေကာရကလမၺတို႔ တိုင္ပင္ၾကေသာစကားသည္ တစ္ၿမိဳ႕လံုးသို႔ ျပန္႔ႏွံ႔သြား၏။ထုိအခါ
၌ကား မုသားကိုမၾကားဖူးၾက။အထူးသစၥာတည္ေသာအခါျဖစ္၍ ဘုရင္ေျပာမည့္မုသားဆိုတာဘယ္ဟာပါလိမ့္
"ညိဳညိဳလား ေရႊေရႊလား"ဟု မုသား၏အဆင္းအေရာင္အေကာင္အထည္ကိုပင္ ႀကိဳတင္၍စဥ္းစားၾကေလ၏။ထိိုမွ်
ေလာက္သတင္းႀကီးေနေသာ မုသားကိုႀကည့္ရႈၾကားသိလိုေသာ ၿမိဳ႕သူၿမိဳ႕သားတုိ႔သည္ ဘုရင္မုသားေျပာမည့္
ဌာန၌ ခုတင္ႀကီးငယ္အသြယ္သြယ္ခင္းလ်က္ အလုအယက္ေနရာယူကာ ၇ ရက္ေျမာက္ေန႔၀ယ္ ေစာေစာကပင္
ပရိတ္သတ္ေတြျပည့္က်ပ္က်ိတ္ခဲေနေလသည္။ထိုသို႔ပရိတ္သတ္အစံုညီ၀ယ္ အေျခြအရံမ်ားႏွင့္တကြ ဘုရင္ႏွင့္
ေကာရကလမၺတို႔အျပင္ ပုေရာဟိတ္ေဟာင္းရေသ့လည္း စ်ာန္အဘိညာဥ္ျဖင့္ေကာင္းကင္ခရီးမွ ဆိုက္ေရာက္ေလ
၏။ထိုအခါ................
ရေသ့။ ။မင္းျမတ္၊အငယ္ကိုအႀကီး၊အႀကီးကိုအငယ္ဟု မုသားေျပာမည္ဆိုတာ မွန္ပါသလား။
ဘုရင္။ ။မွန္ပါတယ္။
ရေသ့ ။မင္းျမတ္ မုသာ၀ါဒဆိုတာ လြန္စြာအျပစ္ႀကီးပါတယ္။ရွိသမွ်ဂုဏ္ကို ဖ်က္ဆီးရံုမက အပါယ္သို႔ပင္
ခ်တတ္ပါတယ္။မုသာ၀ါဒေျပာဆိုသူမွန္လွ်င္ မိမိကိုယ္က်င့္တရားကို သတ္ပစ္ရာေရာက္ပါတယ္။
ကိုယ္က်င့္တရားေတြသတ္ပစ္တဲ့သူဟာ မိမိကိုယ္လည္းမိမိသတ္ရာေရာက္ပါတယ္။မုသားေျပာသူ
ကိုယ္ေစာင့္နတ္မ်ားလည္း မေစာင့္လိုၾကပါ။ခံတြင္းကအပုပ္နံ႔မ်ားလည္း ထြက္တတ္ပါတယ္။ရာထူး
လည္းေလွ်ာတတ္ပါတယ္။[ထိုစကားကိုၾကားလွ်င္ဘုရင္သည္ေၾကာက္ရြံ႕လာ၏။ထို႔ေၾကာင့္သူ၏
သူငယ္ခ်င္း ေကာရကလမၺကို(ဘယ္ႏွယ့္လဲဟုေမးေသာသေဘာျဖင့္)ၾကည့္ရွာေလသည္။]
ေကာရ။ ။မင္းျမတ္အစတုန္းကပင္ သည္လိုေျပာပါလိမ့္မည္ဟု တင္ႀကိဳသံေတာ္ဦးတင္ခဲ့သည္ မဟုတ္ပါေလာ။
ဘုရင္။ ။(အနည္းငယ္ရဲလာ၍ ပုေရာဟိတ္ရေသ့ကိုေျပာသည္မွာ)အရွင္ရေသ့၊အရွင္ကအငယ္၊ေကာရကလမၺ
ကအႀကီးျဖစ္တယ္။
ဤမုသားကား ယခုကမၻာေပၚတြင္ ပထမဆံုးမုသားတည္း။ထိုမုသားစကားေျပာလိုက္သည္ႏွင့္
တစ္ၿပိဳင္နက္ ဘုရင္ကိုေစာင့္ေနက်ျဖစ္ေသာ သက္ေတာ္ေစာင့္နတ္ ၄ ပါးတို႔သန္လ်က္ကိုပစ္ခ်၍ကြယ္ေပ်ာက္ၾက
ေတာ့၏။ဘုရင္၏ခံတြင္းမွ ၾကာညိဳနံ႔ကြယ္ပ၍ ၾကက္ဥအပုပ္န႔ံထြက္လာ၏။တစ္ကိုယ္လံုးမွာလည္း စႏၵကူးနံ႔ကြယ္
ေပ်ာက္၍အိမ္သာနံ႔ႀကီးေပၚေပါက္လာေလသည္။ေကာင္းကင္မွာလည္း မသြားနိုင္ေတာ့ဘဲ ေျမေပၚသို႔က်ေရာက္
ရွာေလသည္။ထိုအခါ...................
ရေသ့။ ။(သနားၾကင္နာေသာမ်က္ႏွာျဖင့္)မင္းျမတ္၊မုသားမေျပာပါႏွင့္၊အမွန္ကိုျပင္၍ေျပာလွ်င္ တန္ခိုး
ဣဒၶိမ်ား မူလအတိုင္းရွိပါလိမ့္မည္။
ဘုရင္။ ။''အသင္ရေသ့တို႔က ငါ့ကိုတန္ခ္ုိးျဖင့္လွည့္ပတ္ၾကသည္။ငါေတာ့ေနာက္ဆုတ္လိမ့္မည္မဟုတ္၊
သင္ရ%E
ေသာ ေကာင္းကင္၌ ညိဳမိႈင္းေသာတိမ္တုိက္မမာ တစ္ကမၻာလံုး သစၥာတည္ေသာအခါ၀ယ္ ေရွးဦးစြာေပၚလာေသာ
မုသားျဖစ္၍ နစ္နစ္ကာကာလြန္စြာဆိုး၀ါးလ်က္ ယခုတိုင္ေအာင္ပင္ ထင္ရွားခဲ့ေလသည္။ထိုိမင္းကားသာမန္မဟုတ္
ေကာင္းကင္ပ်ံနိုင္ျခင္း၊နတ္သားေလးေယာက္သက္ေတာ္ေစာင့္ရျခင္း၊ကိုယ္မွစႏၵကူးနံ႔ေမႊးျခင္း၊ခံတြင္းမွလည္းၾကာညိဳန႔ံေမႊးျခင္းဟူေသာတန္ခုိး ေလးမ်ိဳးႏွွင့္ျပည့္စံုသူတည္း။တကၠသိုလ္၌ပညာသင္တုန္းကပုေရာဟိတ္ႀကီး၏ညီျဖစ္ေသာေကာရကလမၺႏွင့္ အကၽြမ္းတ၀င္ ခ်စ္ခင္ရင္းႏွီးသူျဖစ္၏။မိမိအရွင္္ဘုရင္ျဖစ္လွ်င္ ေကာရကလမၺကိုပင္ ပုေရာဟိတ္္ရာထူး တင္မည္ဟု၀န္ခံခဲ့၏။သို႔ေသာ္ ရွင္ဘုရင္ျဖစ္လာေသာအခါ၌ကား ပုေရာဟိတ္ေဟာင္းကို ရာထူးမွမခ်နုိင္၊ပုေရာဟိတ္ေဟာင္းကမူ သူ၏ရာထူးကို သားအားလႊဲအပ္၍ ရေသ့ရဟန္းျပဳသြားေလသည္။
ေကာရကလမၺသည္ ပုေရာဟိတ္ရာထူးကို မရေသာေၾကာင့္ သူ၏ေနာင္ေတာ္ပုေရာဟိတ္ေဟာင္းအေပၚ
မွာ ရန္္ၿငိဳးဖြဲ႔၏။ထံုးစံအားျဖင့္လည္းပုေရာဟိတ္ရာထူးမွာ ေနာင္ေတာ္သာလက္ကိုင္ျဖစ္၏။ထို႔ေၾကာင့္ေနာင္ေတာ္က
အခြင့္မျပဳသျဖင့္ ထိုရာထူးကိုအတင္းမေျပာင္းလႊဲနုိင္ေခ်။သုိ႔ျဖစ္၍ထိုရာထူးအတြက္ဘုရင္ႏွင့္ေကာရကလမၺ(သူငယ္
ခ်င္း ၂ ေယာက္တို႔မွာ)အခက္ႀကံဳၾကရေတာ့၏။တေန႔သ၌ကား ထိုရာထူးအတြက္ စဥ္းစားရင္း ဘုရင္ကသူ၏သူငယ္
ခ်င္းကိုေျပာသည္မွာ............
ဘုရင္။ ။ေကာရကလမၺ ရာထူးအတြက္မပူႏွင့္ ငါကိုယ္တိုင္ပရိတ္သတ္အလယ္မွာ''သင့္ကို အစ္ကိုႀကီး သင္၏ေနာင္ေတာ္ကိုအငယ္"ဟုမုသားေျပာမည္။သည္လိုဆိုလွ်င္ သင္ကအႀကီးျဖစ္၍ ရာထူးကိုရခြင့္ရွိ၏။
ေကာရကလမၺ။ ။မင္းျမတ္သည္အႀကံဟာေကာင္းပါ၏။သို႔ေသာ္ ေနာင္ေတာ္ကတန္ခိုးႀကီးသူျဖစ္၏။ယခုလို
မုသားေျပာလွ်င္ ေနာင္ေတာ္ကအရွင္မင္းျမတ္၏ တန္ခိုးေတြကို(တကယ္မကြယ္ဘဲ)ကြယ္
ေပ်ာက္သလိုျဖစ္ေအာင္လုပ္ပါလိမ့္မည္။ေျမႀကီးထဲသို႔ တကယ္မ၀င္ဘဲႏွင့္၀င္သလိုျဖစ္
ေအာင္လုပ္ပါလိမ့္မည္။ထုိအခါ၌ အရွင္မင္းျမတ္က မုသားစကားကိုမတည္ဘဲ စကား
ေျပာင္းလဲသြားလွ်င္ အက်ိဳးမရွိနုိင္ပါ။[ဤကား ေနာင္ျဖစ္ခဲ့လွ်င္ ဘုရင္စိတ္မပ်က္ေအာင္
ႀကိဳတင္၍ တုပ္ေႏွာင္ေသာစကားမ်ားတည္း။]
ဘုရင္။ ။ ေကာရ သည္လိုစကားေျပာင္းလိမ့္မည္ဟုမထင္ပါႏွင့္၊ မုသားကိုငါေျပာၿမဲေျပာမည္။
ေကာရ။ ။ဘယ္အခါေျပာမည္နည္း။
ဘုရင္။ ။ယေန႔မွေနာက္ ၇ ရက္ေျမာက္၌ေျပာမည္။
ဤသို႔ ဘုရင္ႏွင့္ေကာရကလမၺတို႔ တိုင္ပင္ၾကေသာစကားသည္ တစ္ၿမိဳ႕လံုးသို႔ ျပန္႔ႏွံ႔သြား၏။ထုိအခါ
၌ကား မုသားကိုမၾကားဖူးၾက။အထူးသစၥာတည္ေသာအခါျဖစ္၍ ဘုရင္ေျပာမည့္မုသားဆိုတာဘယ္ဟာပါလိမ့္
"ညိဳညိဳလား ေရႊေရႊလား"ဟု မုသား၏အဆင္းအေရာင္အေကာင္အထည္ကိုပင္ ႀကိဳတင္၍စဥ္းစားၾကေလ၏။ထိိုမွ်
ေလာက္သတင္းႀကီးေနေသာ မုသားကိုႀကည့္ရႈၾကားသိလိုေသာ ၿမိဳ႕သူၿမိဳ႕သားတုိ႔သည္ ဘုရင္မုသားေျပာမည့္
ဌာန၌ ခုတင္ႀကီးငယ္အသြယ္သြယ္ခင္းလ်က္ အလုအယက္ေနရာယူကာ ၇ ရက္ေျမာက္ေန႔၀ယ္ ေစာေစာကပင္
ပရိတ္သတ္ေတြျပည့္က်ပ္က်ိတ္ခဲေနေလသည္။ထိုသို႔ပရိတ္သတ္အစံုညီ၀ယ္ အေျခြအရံမ်ားႏွင့္တကြ ဘုရင္ႏွင့္
ေကာရကလမၺတို႔အျပင္ ပုေရာဟိတ္ေဟာင္းရေသ့လည္း စ်ာန္အဘိညာဥ္ျဖင့္ေကာင္းကင္ခရီးမွ ဆိုက္ေရာက္ေလ
၏။ထိုအခါ................
ရေသ့။ ။မင္းျမတ္၊အငယ္ကိုအႀကီး၊အႀကီးကိုအငယ္ဟု မုသားေျပာမည္ဆိုတာ မွန္ပါသလား။
ဘုရင္။ ။မွန္ပါတယ္။
ရေသ့ ။မင္းျမတ္ မုသာ၀ါဒဆိုတာ လြန္စြာအျပစ္ႀကီးပါတယ္။ရွိသမွ်ဂုဏ္ကို ဖ်က္ဆီးရံုမက အပါယ္သို႔ပင္
ခ်တတ္ပါတယ္။မုသာ၀ါဒေျပာဆိုသူမွန္လွ်င္ မိမိကိုယ္က်င့္တရားကို သတ္ပစ္ရာေရာက္ပါတယ္။
ကိုယ္က်င့္တရားေတြသတ္ပစ္တဲ့သူဟာ မိမိကိုယ္လည္းမိမိသတ္ရာေရာက္ပါတယ္။မုသားေျပာသူ
ကိုယ္ေစာင့္နတ္မ်ားလည္း မေစာင့္လိုၾကပါ။ခံတြင္းကအပုပ္နံ႔မ်ားလည္း ထြက္တတ္ပါတယ္။ရာထူး
လည္းေလွ်ာတတ္ပါတယ္။[ထိုစကားကိုၾကားလွ်င္ဘုရင္သည္ေၾကာက္ရြံ႕လာ၏။ထို႔ေၾကာင့္သူ၏
သူငယ္ခ်င္း ေကာရကလမၺကို(ဘယ္ႏွယ့္လဲဟုေမးေသာသေဘာျဖင့္)ၾကည့္ရွာေလသည္။]
ေကာရ။ ။မင္းျမတ္အစတုန္းကပင္ သည္လိုေျပာပါလိမ့္မည္ဟု တင္ႀကိဳသံေတာ္ဦးတင္ခဲ့သည္ မဟုတ္ပါေလာ။
ဘုရင္။ ။(အနည္းငယ္ရဲလာ၍ ပုေရာဟိတ္ရေသ့ကိုေျပာသည္မွာ)အရွင္ရေသ့၊အရွင္ကအငယ္၊ေကာရကလမၺ
ကအႀကီးျဖစ္တယ္။
ဤမုသားကား ယခုကမၻာေပၚတြင္ ပထမဆံုးမုသားတည္း။ထိုမုသားစကားေျပာလိုက္သည္ႏွင့္
တစ္ၿပိဳင္နက္ ဘုရင္ကိုေစာင့္ေနက်ျဖစ္ေသာ သက္ေတာ္ေစာင့္နတ္ ၄ ပါးတို႔သန္လ်က္ကိုပစ္ခ်၍ကြယ္ေပ်ာက္ၾက
ေတာ့၏။ဘုရင္၏ခံတြင္းမွ ၾကာညိဳနံ႔ကြယ္ပ၍ ၾကက္ဥအပုပ္န႔ံထြက္လာ၏။တစ္ကိုယ္လံုးမွာလည္း စႏၵကူးနံ႔ကြယ္
ေပ်ာက္၍အိမ္သာနံ႔ႀကီးေပၚေပါက္လာေလသည္။ေကာင္းကင္မွာလည္း မသြားနိုင္ေတာ့ဘဲ ေျမေပၚသို႔က်ေရာက္
ရွာေလသည္။ထိုအခါ...................
ရေသ့။ ။(သနားၾကင္နာေသာမ်က္ႏွာျဖင့္)မင္းျမတ္၊မုသားမေျပာပါႏွင့္၊အမွန္ကိုျပင္၍ေျပာလွ်င္ တန္ခိုး
ဣဒၶိမ်ား မူလအတိုင္းရွိပါလိမ့္မည္။
ဘုရင္။ ။''အသင္ရေသ့တို႔က ငါ့ကိုတန္ခ္ုိးျဖင့္လွည့္ပတ္ၾကသည္။ငါေတာ့ေနာက္ဆုတ္လိမ့္မည္မဟုတ္၊
သင္ရ%E
